10 Οκτ 2011

Για τον παππού..

Πέρασε ένας χρόνος από τον θάνατο του παππού μου. Του πατέρα της μητέρας μου. Ο Σταυριανός Σκαλίδης, πέθανε στα 93 του χρόνια, τα οποία πραγματικά είναι ζηλευτά.
Παρά τις δυσκολίες που πέρασε όντας Έλληνας (πόλεμοι, πείνες κλπ) , έκανε δύο παιδιά (την μητέρα μου και τον αδελφό της), είχε μία υπέροχη γυναίκα (την γιαγιά μου), τέσσερα απίθανα εγγόνια (συμπεριλαμβανομένου του γράφοντος ;) ) και όλοι αυτοί υγειείς και ευτυχισμένοι!!
Εκτός βέβαια από όλα αυτά που είναι πραγματική τύχη, ο παππούς πριν τον θάνατό του έμεινε μόνο μία ημέρα στο κρεβάτι. Εζησε αυτό που λένε "πέθανε όρθιος".
Είχε σπουδάσει Γαλλική φιλολογία, όταν άλλοι δεν είχαν βγάλει ούτε το δημοτικό. 
Πάντα μου έκανε όλα τα χατίρια. Πραγματικά, ό,τι έχω δει εγώ από τον παππού... Δεν το έχει δει κανένα άλλο παιδί. Είμαι σίγουρος για αυτό! 
Ήταν πραγματικά πολύ καυστικός και δεν την χάριζε σε κανέναν. Θυμάμαι ένα περιστατικό με τον παπά του χωριού. Κυριακή πρωί λοιπόν και ο παπάς ήταν στο καφενείο. Μπαίνει ένας χωριανός και απορημένος τον ρωτάει: Παπά..; Δεν είσαι στην εκκλησία; Ο παπάς απαντάει: Βγήκα στην σύνταξη τέκνο μου. Και ο παππούς (τον οποίο BTW δεν θυμάμαι ποτέ στην εκκλησία) ξεφυλλίζοντας αδιάφορα την εφημερίδα του σχολίασε: Ναι...Συνταξιούχος χριστιανός...
Τώρα θα μου πείτε.. "Τι σε έπιασε ρε Βασίλη και τα γράφεις αυτά ένα χρόνο μετά το θάνατό του και όχι την επόμενη μέρα". Είναι αυτή η επιστολή  από έναν χωριανό του, που έπεσε στα χέρια μου. Την έγραψε όταν έμαθε για τον θάνατό του:



 








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου